keke keukelaar

Keke op NOS Radio 1 over de expositie

admin — Fri, 25 Dec 2009 12:40:17 +0000

Expositie Schrijversportretten

admin — Fri, 25 Dec 2009 10:41:55 +0000

Tussen Amsterdam en New York bestaat er van oudsher een soort bloedverwantschap. En wie die verbintenis tussen de twee steden werkelijk wil ervaren moet naar het Amsterdam-New York Festival komen, van 18 tot en met 20 december in De Balie, georganiseerd door de SLAA. Drie dagen lang komt er een stevige New Yorkse wind van over de oceaan gevlogen: wat is de aantrekkingskracht van beide steden, waarom worden ze door schrijvers en kunstenaars over de hele wereld bezongen, is New York nog steeds een beetje Nieuw Amsterdam, of is alle Nederlandse invloed verdwenen?

Thomas Verbogt over een zekere fotografe

admin — Thu, 25 Dec 2008 11:59:41 +0000

De fotograaf van literair Nederland is Klaas Koppe. Er zijn er een paar meer, maar Klaas is onontkoombaar en dat is in orde. Hij heeft een dochter die waarschijnlijk een opvallend schrijver wordt en dat is dus ook in orde.
Klaas krijgt concurrentie en die komt uit Utrecht. Haar naam luidt Keke Keukelaar, een naam die ik graag noteer en uitspreek. De eerste keer dat ik met haar te maken kreeg was vorig najaar. Toen moest er een foto komen voor de brochure van mijn uitgeverij. Keke Keukelaar belde op en vroeg waar ik woonde. Ik antwoordde: “Sarphatipark.”
Ze was even stil en zei toen: “Zo’n duf park doen we dus niet.”
Ik vroeg wat ze bedoelde.
“Nou, niet zo’n foto in zo’n park.”
Ah, op die manier. Waar dacht ze zelf aan?
“Een scheepswerf of zoiets.”
Nog nooit in mijn leven was ik, geloof ik, op een scheepwerf, in ieder geval niet om er gefotografeerd te worden. Voor alles moet er een eerste keer zijn.
“Heb je een beetje kleren?” vroeg Keke Keukelaar.
Ik zei dat ik kleren had.
“Ook een overhemd met bollen?” vroeg Keke Keukelaar.
“Nee, ik heb geen overhemd met bollen.”
“Jammer. Maar ik kijk wel even in je kleerkast.”
De dag waarop ze kwam stormde het nogal. En het regende zwiepend. Misschien wel uitstekende omstandigheden voor een foto op een scheepswerf. Keke Keukelaar vond dat niet: “Ik ben niet gek natuurlijk.”
Mijn woning is een etage, min of meer één ruimte. Toen Keke Keukelaar erdoorheen liep, was het net alsof zij er begon te wonen en ik even op bezoek mocht zijn. Haar uitstraling was overrompelend. Ze verschoof kordaat en hevig meubels en verplaatste stapels boeken. Ik vroeg of ik ze hulp nodig had.
“Laat me maar even.” En ze zei nog veel meer. Eigenlijk sprak ze de hele tijd. Dat was niet onaangenaam.
Terwijl ze mijn kleren doornam, schonk ik op haar verzoek witte wijn in glazen. Op een scheepswerf had dat moelijk gekund.
Met mijn kleren kon ze niets.
“Houd maar aan wat je aan hebt,” zei ze. Het klonk niet als een compliment.
Toen ze na een uur of twee weg was, moest ik haar bezoek even aan iemand kwijt. Ik belde mijn vriend Sjoerd Kuyper. Ik wist dat Keke Keukelaar ook bij hem was geweest om hem samen met Frank Koenegracht te fotograferen voor hun rijmbrievenboek Dank je voor je brief, het gaat iets beter.
“Keke Keukelaar,” zei ik alleen maar.
Sjoerd haalde diep adem
“Wij zijn er hier nog stil van,” zei hij. “En Frank werd helemaal verliefd. Er is thuis geen land meer met hem te bezeilen. Ben jij ook verliefd?”
Ik zei dat ik daar nog geen tijd voor had gehad.
Twee weken geleden moest Keke Keukelaar me weer fotograferen, nu voor de achterkant van mijn nieuwe boek dat eind mei verschijnt.
Tijdens het werken aan dat boek was er wanorde in mijn woning ontstaan. Ik had de boel net min of meer opgeruimd, het leek me dus handiger naar haar toe te gaan. Daarover belde ik haar.
“Leuk,” zei ze. “ Dan gaan we eerst ijs eten en champagne drinken. Ik zal ook een paar pakken scoren.”
“Pakken?”
“Zomerse pakken ja.”
Klaas Koppe zie ik dat allemaal niet doen.
“En waar?” informeerde ik. Ik was benieuwd. Bunker, afwerkplek, grindgroeve.
“De locatie sms ik je als je in de trein zit.”
Het werd: een natuurreservaat. Per taxi ongeveer twintig minuten van Utrecht Centraal. De chauffeur zei dat het daar `heel mooi’ moest zijn. Of ik een natuurliefhebber was?
Keke Keukelaar stond me op te wachten toen ik werd afgezet. Ze had twee of drie zomerse pakken bij zich. Die zaten in haar fietstas, maar ze zei meteen dat wat ik aan had ook oké was. Ook had ze twee flessen roze champagne meegenomen. Geen ijs. Wel een leeg kratje. Daarop kon ze gaan staan, want Keke Keukelaar is klein van stuk, maar dat zie je alleen als je erop let.

Thomas Verbogt in Propria Cures

Adriaan Jaeggi over diezelfde fotografe

admin — Tue, 25 Dec 2007 12:01:05 +0000

Je hebt mensen en je hebt natuurkrachten. De natuurkrachten onderscheiden zich van de mensen door het feit dat er weinig tegen bestand is; je hebt maar te doen wat ze zeggen, je wordt meegesleurd, misschien niet tegen je zin, maar wel vaak tegen je verwachtingen in. Ik ben niet de eerste die dat ondervonden heeft. Ook de dichters Erik Jan Harmens, Gerrit Komrij en Eus Kuypers waren danig onder de indruk van de natuurkracht die hun kleedkamer in haar greep hield, toen ik daar op een avond in de lente van 2006 binnenstapte. Aanvankelijk leek de situatie weinig te verschillen van zoveel andere kleedkamers op zoveel andere literaire avonden: de dichter Harmens was diep in gedachten, de dichter Komrij glimlachte in zijn bier en de jonge dichter Eus bevond zich op de vloer met zijn gezicht in een plasje bier. Het enige verschil met andere avonden was de vierde aanwezige in de kleedkamer, een die ik eerst niet had opgemerkt vanwege haar postuur: een soort kleine blonde kolibri die van de een naar de ander fladderde en de dichters een joekel van een cameralens in het gezicht duwde. Het wonderlijke was dat de dichters zich daardoor op geen enkele manier uit hun doen lieten brengen: ze praatten en lachten alsof er niets aan de hand was, terwijl de kolibri zich nog kleiner maakte aan hun voeten en hen keer op keer in het vizier nam. Mijn grote verlangen was dat ze die camera ook op mij zou richten. Maar nee.

Enkele dagen later kreeg ik een mail van een mij volstrekt onbekende Keukelaar. De boodschap was kort: zie bijlage. De bijlage ontbrak. Een uur later kreeg ik een tweede mail van dezelfde Keukelaar. Ditmaal bevatte de mail een uitgebreide fotoreortage in, en de gegromde boodschap – sommige mensen kunnen grommen in een e-mail: ‘Vorige ging mis. Teveel recipients of zoiets. Wat een gezeik.’ Ik bekeek de reportage met stijgende verbazing. De avond zoals ik mij die herinnerde was een volkomen vage literaire manifestatie geweest, een aaneenschakeling van mompelende en hakkelende schrijvers op een wankel podium, sloten lauwe alcohol en een totaal gebrek aan glamour. Maar kijkend naar de mij gestuurde foto’s bleek ik aanwezig geweest te zijn op een van dé literaire gebeurtenissen van het jaar, waar elke schrijver eruitzag als een jonge god en elke dichteres als een literaire pitspoes. De grootste verrassing kwam aan het eind van de reeks foto’s: een van de mooie jonge goden was ik zelf. In de loop der jaren zijn er heel wat foto’s van mij bemaakt, van genante vakantiekiekjes tot hijgerige publiciteitsfoto’s waar de fotograaf verwoede pogingen had gedaan om mij zowel literair als sexy te laten overkomen. Steeds opnieuw leverde dat portretten op als van een man die die ochtend per ongeluk een te krappe onderbroek van zijn vrouw heeft aangeschoten. De foto’s van de – mij volkomen onbekende Keukelaar – waren anders. Niet alleen zag ik er honderd keer aantrekkelijker uit dan ik in werkelijkheid ben, maar het was alsof de onbekende Keukelaar een moment had gevangen dat ik nooit had gehad als ik tegenover een fotograaf stond. Als iemand een foto van mij maakt klap ik meestal dicht. Op deze foto stond ik open.

Als u straks rondloopt en de foto’s uit Kenia bekijkt die hier hangen zult u zien wat ik bedoel. De mensen op deze foto’s zijn allemaal anders: de een is in gedachten verzonken, de ander heeft de slappe lach, en een derde bevindt zich ergens in een dal van wanhoop waar hij waarschijnlijk niet meer uit zal terugkeren. Behalve voor dat ene moment waarop de foto geschoten werd, en ze opengingen.

Ik ben pas op het laatste moment gevraagd om deze tentoonstelling te openen, en hoewel ik het een grote eer vind is de tijd te kort om de lof van Keke uitvoeriger te zingen. Ik had maar een uur en bovendien moest ik het schrijven van dit openingswoord voortdurend onderbreken om te helpen met het sjouwen van kratten champagne, het vullen van bakjes olijven en het beantwoorden van Keke’s telefoontjes. Want zo is het nu eenmaal als je bevriend bent met een natuurkracht: je doet gewoon wat ze zeggen, je wordt meegesleurd. Niet tegen je zin, maar altijd onweerstaanbaar, onberekenbaar, onvoorspelbaar tegen al je voornemens en plannen en verwachtingen in.

Adriaan Jaeggi bij de opening van de expositie Krachtig Kenia

Expositie RASA

admin — Thu, 20 Dec 2007 12:08:11 +0000

Van 1 mei tot 30 juni 2007 exposeert keke keukelaar krachtig kenia in wereldcultuurcentrum rasa, pauwstraat 13a in utrecht. de meer dan feestelijke opening is op 12 mei van 18u tot 20u.

Vind hier: een uitnodiging.